Bijzondere ontmoetingen

Diep in mijn ziel
in een eindeloze zachtheid
waar ik mij welkom
en verbonden weet,
waar elke hunkering
vervaagt...

diep,
diep in jouw ziel
is een eindeloze zachtheid
waar jij je welkom
en verbonden weet,
waar elke hunkering
vervaagt...

laten we elkaar daar ontmoeten

De ontmoeting met Faith, die ik dinsdag omarmde, heeft voor een minder harde confrontatie gezorgd, dan bij ons laatste samenzijn. Brak, wankel, moe en ellendig voor enkele dagen, maar geen volledige ontreddering dit keer. Een meevaller gezien de mindere conditie waarin ik verkeerde voorafgaande aan mijn derde shot. Gisteren voor het eerst weer voorzichtig buiten geweest en vandaag weer een echte wandeling kunnen maken, zonder als een hijgend paard voort te schuifelen. Moe, hoe kan ik ooit moe geweest zijn voordat ik kanker kreeg? Vanmiddag werd mijn uitje in het park beloond met een bijzondere ontmoeting met een Manderijneend. Een zeldzame, prachtig gekleurde eend, die je weinig in Nederland tegenkomt en als je ze al ziet dan meestal in het oosten van het land. Wist op dat moment niet wat voor eend het was, maar ik was wel helemaal in verrukking. Hij was ongeloofljk tam en zwom sierlijk rondjes en even leek het alsof iemand een radiografisch bestuurbare siereend te water had gelaten. Geen fototoestel, dus het plaatje in mijn hoofd opgeslagen. Thuis gekomen direct naar Wikipedia gegaan en een voor een de eendsoorten nagelopen. Ja, hoor raak, snel wat plaatjes opgezocht en toegevoegd aan mijn webalbum. Wat een schoonheid. Mijn dag is weer helemaal goed. Zoen Nelly

Faith maakt haar naam waar

Vanmorgen vroeg weer afgereisd naar de VU, na een onrustige nacht met weinig slaap veroorzaakt door een stel onrustige benen en een wakker hoofd. Vooral het gevolg van de Dexamethason, een medicijn dat ik slik om de bijwerkingen van de chemo tegen te gaan, maar weer allerlei andere onaangename effecten heeft. Daarbij ben ik vanaf woensdag in de slag geweest om de nodige griepverschijnselen met man en macht de kop in te drukken en daar ben ik, op een fikse keelpijn en een uitgeput lichaam na, redelijk in geslaagd. Zag natuurlijk wel met enige zorg uit naar mijn bloedbeeld, maar die heerlijke cellen van mij hebben zich niet laten kisten en op alle fronten keihard gewerkt zonder eraan onderdoor te gaan. Normaal gesproken ben ik altijd erg voorzichtig in mijn chemo periode en mijd ik zoveel mogelijk bacillen en dus mensen, maar dit keer kon ik de gezelligheid niet weerstaan. Dus het lot getart, terwijl de griep vrij uitbundig rondwaart en dat is vragen om moeilijkheden. Maar het is gelukkig zonder grote gevolgen gebleven. De CT-scan liet zien dat mijn foute cellen zich wel wat aantrekken van Faith en daar doe ik het voor. De afwijkingen zijn afgenomen, niet weg, maar wel minder en dat is voor nu goed nieuws. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik weer aan het infuus mocht. Dat moest ik wel gelijk bekopen met een aantal misprikken, maar de derde keer was scheepsrecht. Vrijdag 4 januari krijg ik mijn laatste shot en nu maar hopen dat Faith genadeloos afrekent met de nog resterende tumorcellen. Deze week weer even onderduiken en zielig zijn, maar wel met een gerust gevoel en vertrouwen voor de nabije toekomst. Wij zijn druk bezig met plannen te maken voor een zonnig verblijf in Zuid Afrika, om even weg te zijn van het ziekenhuistraject en mijn herstel kracht bij te zetten. Heerlijk om naar uit te zien, maar nu met alle energie op voor de laatste twee ronden. Dank jullie wel voor alle liefdevolle support en tot gauw, met een omhelzing, Nelly

Sinterklaas

Al jaren gaat de Sint aan mijn deur voorbij
maar gisteren, zowaar een pakje, ik helemaal blij.
Postbode Jan, met een kleur, het is van de VU
Vragend, weet je het zeker, "Wil je dit nu?".
Ja, had dan zelf nog een dag gewacht
te nieuwsgierig naar wat er voor mij was gebracht.
Had ik een prijs gewonnen als patiënte van het jaar?
voor onberispelijk gedrag, ja, zeg het maar.
Of was het vanwege het meewerken aan hun KTO?
Nog steeds geen idee, ik vond het maar zo, zo....
Dus dan de envelop maar opengerukt
en vervolgens zat ik minuten ademloos gebukt.
Boven een pakket CT-scans van het Havenziekenhuis uit oktober 2005
wat een schrikwekkend beeld, een halve witte long in mijn lijf.
Wit is het alarm voor foute cellen
het waren er ongelooflijk veel, niet te tellen.
Voor de longarts toentertijd, was dit waarschijnlijk al gesneden koek
terwijl hij mij voorzichtig stapje voor stapje meenam in de gevarendriehoek.
Ik had die eerste foto's nog nooit gezien
het deed me veel en ik telde tot tien...
Onmiddellijk de vraag: "Hadden ze bij dit beeld die kijkoperatie wel moeten doen?"
stop, niet verder denken, dit doet me geen goed, ik kan niet meer terug, dat was toen.
Ik ga nooit iets uit de weg en wil alles zien en weten.
maar nu werd ik wel heel hard terug in de tijd met de nodige vraagtekens gesmeten.
Een begeleidende brief, wat een kleine moeite zou zijn
en iets meer invoelend vermogen lijkt me de volgende keer wel fijn.
Het zal wel niet meer dan een administratieve handeling zijn geweest
en voor mij een onvergetelijk Sinterklaasfeest...
Maar retour afzender: Havenziekenhuis Rotterdam was beter geweest

Geen 'glazen plafond', maar de 'glazen kooi'!

Een persoonlijke pleit voor meer vrouwen in de top en daarin sta ik niet alleen. Tijd voor aangepaste wetgeving, dwing het maar af, ik zie geen ‘glazen plafond’, maar wel ‘de glazen kooi’. Een vertrouwd samenzijn van mannelijke topbestuurders, die naar elkaar zitten te staren, zich in elkaar herkennen, door dezelfde bril kijken en (nog) niet bereid zijn een andere bril op te zetten. Bang voor statusverlies? Ze hebben een uitgesproken mening over het ontbreken van ambities bij vrouwen en dat vrouwen niet bereid zijn tot het uiterste te gaan. Onzin, een verkeerde vertaling van het feit dat de meeste vrouwen nu eenmaal minder bezig zijn met hun eigen positie of status en meer staan voor het belang van een organisatie. Daarmee dienen ze een breder belang, organisatorisch en maatschappelijk. Vrouwen redeneren vaak als volgt; eerst investeren dan volgen de resultaten, de waardering en een volgende carrièrestap. Met dat gedrag kom je niet in ‘de glazen kooi’; eerst de positie, status geborgd en daarna zien we wel, met als voorkomend bijverschijnsel, korte termijn handelen en veel ‘politiek’ gedoe. Zwart wit gesteld? Ja, misschien, maar in de tegenstellingen vinden we elkaar en dan ergens in het midden uitkomen, dat is wat ik ambieer, een 50/50 verhouding. Mijn generatie waarschijnlijk ten spijt, want veranderingen gaan nu eenmaal langzaam, maar voor de volgende generatie is het nog niet te laat.

Anno 2007 willen vrouwen zich niet meer aanpassen aan gedrag dat buiten zichzelf ligt om in de top te komen, om mee te mogen doen. Ze zijn zichzelf, met al hun kwaliteiten en daarmee vertegenwoordigen ze een enorme toegevoegde en economische waarde. Maar dan moet je dat wel willen (durven) zien! En laten we wel zijn, het gaat om harde cijfers en om statistieken. Vrouwen hebben over het algemeen betere studieresultaten. De productiviteit bij bedrijven gaat omhoog en het ziekteverzuim gaat omlaag bij vrouwelijk management. Uit recent onderzoek van Catalyst, een Amerikaans onderzoeksbureau, onder de 500 grootste bedrijven in Amerika blijkt dat het aandeelhoudersrendement van bedrijven met meer vrouwen in de top 53% hoger is dan bij door mannen geleide organisaties. Het verkoopresultaat ligt 42% hoger en het rendement op geïnvesteerd kapitaal is 66% hoger. Het aandeel dat vrouwen hebben in Nederlandse commissariaten is slechts 6,5 procent; in Zweden 21% (Vrouwen in Beeld, december 2006). Wanneer je kijkt naar regeringsfuncties dan kom je hetzelfde tegen. Noorwegen, een van de rijkste landen in de wereld, heeft wel de meeste vrouwen in de regering. De ‘glazen kooi’ kost Nederland volgens een schatting van het Ministerie van Financiën jaarlijks een kleine 10 miljard aan economische groei.

Noorwegen heeft vorig jaar wetgeving ingevoerd om gender balance aan de top te realiseren. Dat betekent dat ondernemingsbesturen voortaan voor minimaal 40 procent uit vrouwen moet bestaan. De Spaanse premier Zapatero heeft inmiddels aangekondigd soortgelijke wetgeving in Spanje te willen introduceren. Wij zijn toch zo’n vooruitstrevend land? “Kom op Jan Peter”, nu ken ik er twee op een positie die er toe doet, dus dat kan helpen, “doe er wat aan!”

Geen ‘glazen plafond’, geen ‘glazen kooi’, maar een transparante organisatie waar mannen en vrouwen elkaar versterken en waarderen, om de kwaliteiten die ze, ieder voor zich, in huis hebben. Ik ben al zover en jullie? Zoen Nelly

Vervulling

Het beste van voor jaren dringt vanavond tot mij door.
Al je gewone vragen vinden weer gehoor.
Regent het. Ja het regent. Goede nacht.
Laten we nu gaan slapen, zeg je zacht.
Wij luisteren en liggen. Wind beweegt het raam,
Blijf zo maar liggen, zeg ik, en ik noem je naam.
Alles wat antwoord is gaat van mij uit.
Je wordt vervuld van de oneindigheid.
Gerrit Achterberg

Weer opgekrabbeld uit de schemerzone, de onwerkelijkheid, het niet willen zijn in een lichaam dat geteisterd wordt door ongekende krachten die me gegijzeld houden in een afschrikwekkende achtbaan die maar niet tot stilstand lijkt te komen. Op zaterdagochtend, het basisstation weer in zicht, uitstappen, afschudden en lopen…. verder, nog verder…. Ik ben er weer, ik kom er wel... bijna thuis. Liefs Nelly

Op stap met Faith

Vanmorgen de tweede sessie van mijn derde kuur ingegaan. Mijn bloedcellen; de rode en witte bloedlichaampjes en de bloedplaatjes waren dik in orde. "Goed zo Faith, houd je vooral bezig met de kankercellen en laat de rest van mijn waardevolle cellen zoveel mogelijk met rust!" Vanmiddag tijdens mijn dagelijkse wandeling voelde ik de eerste tekenen dat Faith aan het landen is; kortademig, pap in de benen en een koud lijfje. Ga zo in bad en dan lekker mijn mandje in. Vanaf morgen morgen ben ik paar dagen uit de lucht, want Faith heeft mij hard nodig om haar goede werk te kunnen doen. Over drie weken heb ik een CT-scan om te zien of Faith resulaten boekt , dit als voorwaarde om de kuur te kunnen vervolgen. Toen ik aan mijn arts vroeg of er bij een goed resultaat nog één of twee sessies zouden volgen dacht hij even na om vervolgens te antwoorden: "Tja, één of twee, dat kunnen we doen, maar eigenlijk weet ik het niet. We hebben niet veel ervaring met patiënten die toekomen aan een vierdelijnsbehandeling, maar zolang de bijwerkingen en het resulaat elkaar in evenwicht houden stel ik voor dat we door gaan". Mijn antwoord: "Ik ga gewoon door hoor, ik ben nog lang niet klaar." Laat mij maar buiten alle statistieken vallen! Ik vind het overigens uitermate prettig als mijn arts eerlijk is in zijn antwoorden, wat hij weet dat weet hij en als hij het niet weet dan geeft hij dat ook aan. Tot over een paar dagen, lieve groet Nelly

Ik geef je kracht

Vrijdag de 16de was het twee jaar geleden dat de diagnose werd gesteld... Een droeve dag om aan terug te denken, maar 'vandaag de dag' tevens een dag om stil te staan bij het gegeven dat ik wel mooi twee jaar verder ben. Verder dan ik twee jaar geleden had kunnen bedenken; in de tijd, in mijn ontwikkeling en in mijn leven. Geen jaren waarin ik alleen maar getekend en geketend ben door mijn ziekte, maar twee jaar waarin ik, ondanks verdriet en pijn, gevormd en gegroeid ben om het leven te omarmen met een ongeneeslijke ziekte. Deze jaren maken me mooier, niet 'ouder', wel wijzer. De tweede sessie van mijn derde chemokuur staat voor de deur, aanstaande dinsdag mag Faith weer aantreden. Na vijf dagen afzien heb ik de afgelopen twee weken goed kunnen opbouwen en mijn conditie is weer bijna helemaal op peil. Ik doe weer lekker mee en als ik ongemerkt dan soms toch teveel hooi op mijn vork neem, dan word ik vanzelf terecht gewezen. In zijn totaliteit kan ik goed merken dat mijn conditie beter is dan vorig jaar toen ik dezelfde chemokuur kreeg rond deze tijd. Ik herstel sneller, ben minder moe en ik kan veel meer doen. Nu, na twee weken kan ik oprecht zeggen dat ik er weer klaar voor ben, de volgende ronde. Fijn is anders, maar ik kan het aan. Faith mag haar werk doen en ik zal haar alle ruimte en samenwerking bieden. Ik geloof in haar en in mezelf, wij hebben de kracht. Nog twee dagen vrij om te genieten en me geestelijk en lichamelijk voor te bereiden. Met jullie aan mijn zijde, als een warm bad koester ik jullie liefhebbende woorden en steun. Zoen Nelly

“Hoe doe je dat eigenlijk Poeh?” “Hoe doe ik wat?” vroeg Poeh. “Zo moeiteloos worden.” “Och ik doe niet zoveel van ’t een of ’t ander,” zei hij. “Maar al die dingetjes van je worden toch maar gedaan.” “Die gebeuren gewoon zo’n beetje,” zei hij. “Wacht eens. Dat doet me denken aan iets uit de ‘Tao te Ching’,“ zei ik en greep naar een boek “Hier heb je ‘t, hoofdstuk zevenendertig. Vertaald wordt het zoiets als ‘Tao handelt niet, maar niets wordt niet gedaan’.” “Dat klinkt als een raadsel,“ zei Poeh. “Het betekent dat Tao niet ingrijpt in de dingen, ze niet forceert, maar ze op hun eigen manier te werk laat gaan, om op een natuurlijke manier tot resultaten te komen. Alles wat er gedaan moet worden wordt dan gedaan.” “O ja”, zei Poeh. “In het Chinees zou dat principe Wei Woe Wei heten ‘doen zonder te doen’. Van Wei Woe Wei komt Tzoe Jan, ‘Zelf Zo’. Dat betekent dat de dingen vanzelf gebeuren, spontaan”. “O ja”, zei Poeh.

Tao van Poeh, Benjamin Hoff